Gdy jest upalnie, chodzę nad rzekę

tekst na razie znika, by pojawić się - być może - w innej przestrzeni

jak zaczynać, to od diagnoz

Wczoraj ruszył serwis Klubu Jagiellońskiego jagiellonski24pl. I na dzień dobry tekst redaktora naczelnego Krzysztofa Mazura Zmieńmy zasady gry, a w nim między innymi lista przyczyn tłumaczących, dlaczego jego pokolenie i moje pokolenie mają gorzej, trudniej niż poprzednie. Większość uwag można sprowadzić do stwierdzenia, że nie załapaliśmy się na nowe rozdanie po transformacji ustrojowej, a to z tej prostej przyczyny, że jesteśmy za młodzi. Mazur zdaje się twierdzić, że gdy zaczęliśmy cokolwiek rozumieć, nie było się już nad czym zastanawiać. Pozornie, oczywiście tylko pozornie, bo w dalszej części tekstu autor argumentuje  bardzo rozsądnie, wykazując, jak wiele sfer wymaga rzeczywistych zmian. Mam tylko jedno zastrzeżenie.

Otóż, zgodnie z obrazem zarysowanym w tekście dzisiejsi trzydziestolatkowie (i rocznikowe okolice) zrezygnowali z udziału w życiu publicznym - z wielu skrupulatnie wyliczonych powodów - i poszli w siebie, w swoje życie prywatne, tak zwyczajnie resztę świata mając w głębokim poważaniu. Z takiego opisu sytuacji logicznie wynika, że sfera publiczna dla młodych to prawdziwa terra incognita, rejon (pardon) dziewiczy. Nic tylko brać się za pracę u podstaw, uświadamiać i przekonywać do wzięcia odpowiedzialności za tak zwane dobro wspólne. Mam wrażenie, że sprawy mają się nieco inaczej.

Niezaangażowanie w sferę publiczną nie wynika w wielu przypadkach ze zwykłego marazmu, odporności na ideały mające za przedmiot wspólnotę, cnoty obywatelskie/republikańskie czy co tam jeszcze. Często jest to właśnie wynik określonej ideologii, a nie jej braku. Jeden ze współtwórców popularnego obecnie kulturalnego trendu, Rochard Rorty, dążył otwarcie do przeobrażenia publicznej debaty w niezobowiązujące dzielenie się upodobaniami. Chodziło mu o przyjemność płynącą z zajmującej konwersacji, co z góry wykluczało na przykład radykalizację stanowisk i jasne określanie różnic pomiędzy rozmówcami. Doszliśmy do takiego momentu, w którym za cywilizowaną i kulturalną uznaje się często taką wymianę poglądów, na zakończenie której wszyscy pozostają przy swoich zdaniach. Rezultat jest prosty: "słowa, słowa, słowa". Żeby ożywić społeczną dyskusję, a co za tym idzie przygotować warunki dla powstawania nowatorskich, obywatelskich projektów, trzeba najpierw pokazać, że dyskusja, spieranie się, umiejętność obrony własnego zdania nie jest zbrodnią i że nie wszyscy uczestnicy dyskusji w równym stopniu mają rację, nie wszyscy są równie kompetentni.

To zadanie godne Heraklesa, ale wierzę, że do zrealizowania.

Cały tekst Krzysztofa Mazura tutaj:

http://jagiellonski24.pl/2013/08/20/zmienmy-zasady-gry/

    

Nagłe spostrzeżenie

mam jasne oczy
lekko za mgłą
mam silne ręce
trudno się czegoś trzymać

przyszły listy:
gorące litery
składają się niezgrabnie

jestem strzeżona

mam dobrych przyjaciół
jakby za szkłem
mam dobre pragnienia
jakby nie moje

pada śnieg:
lodowata woda
chłodzi rozpalone czoło

szczęście - jakby nie tu

03.12.2010