[Rozpoznanie]

dzień był gorący
cieniem słońce zagrało
pękła śliwka w ukrytym ogrodzie

nieznaną drogę
rozciął znany lęk

pierwsza twarz druga trzecia
twoja

dużo słów mało odpowiedzi
osaczyły mnie głosy:

naginali krtanie
rozstawiali ramiona
wydymali wargi

duszno

blisko grzmotu
i błysku

za twoją dłonią
przyszła bryza

przyjmiesz cokolwiek przyjdzie
to ja


[wrzesień 2010]

żeby dojść gdzie indziej, trzeba iść uparcie w tym samym kierunku?

Półtora tygodnia temu takie doświadczenie: Idziemy sobie, ja i mój siostrzeniec, zdecydowanie i zawzięcie, bo deszcz zacina. Idziemy na poszukiwanie podręczników. Ktokolwiek ich szukał, wie, że sprawa nie jest łatwa. Otóż wchodzimy do księgarni. Trochę ludzi przy kasie. Mam siostrzeńca na oku, żeby chłopięcia nie zgubić. Martwię się, że jak wpadnie między uginające się pod ciężarem gimnazjalnej wiedzy regały, to długo go nie znajdę. Dochodzimy do działu: podręczniki szkolne. Okazuje się, że regały są tylko dwa i zawierają wszystką wiedzę od przedszkola po egzamin maturalny. Dwa regały! Robi mi się słabo. Zabieramy się za szukanie tego, po cośmy przyszli. Młody wyciąga jakąś książczynę. Śliskie to i chude, że nie wiadomo, jak złapać. Odwracam książkę z przekonaniem, że to najpewniej zeszyt ćwiczeń albo inna uzupełnianka. Jednak nie, podręcznik do historii. Wszystkiego razem sto stron, na każdej obowiązkowo obrazeczek. Patrzę w oczy gimnazjalisty - "A co będziecie robić w październiku?" - gimnazjalista wzrusza ramionami i dokłada kilka innych podręczników o zbliżonej objętości.

Braki w wykształceniu poprawiamy uszczuplaniem zakresu przekazywanego materiału; problem z wczesną inicjacją seksualną załatwiamy doprowadzając do obniżenia wieku, w którym serwuje się wychowankom edukację seksualną; kłopoty z demokracja liberalną rozwiązujemy pod sztandarami walki o rozszerzanie się demokracji liberalnej... i dziwimy się że jest coraz gorzej... a  potem znowu intensyfikujemy działania w tym samym kierunku...

Gdy jest upalnie, chodzę nad rzekę

tekst na razie znika, by pojawić się - być może - w innej przestrzeni

jak zaczynać, to od diagnoz

Wczoraj ruszył serwis Klubu Jagiellońskiego jagiellonski24pl. I na dzień dobry tekst redaktora naczelnego Krzysztofa Mazura Zmieńmy zasady gry, a w nim między innymi lista przyczyn tłumaczących, dlaczego jego pokolenie i moje pokolenie mają gorzej, trudniej niż poprzednie. Większość uwag można sprowadzić do stwierdzenia, że nie załapaliśmy się na nowe rozdanie po transformacji ustrojowej, a to z tej prostej przyczyny, że jesteśmy za młodzi. Mazur zdaje się twierdzić, że gdy zaczęliśmy cokolwiek rozumieć, nie było się już nad czym zastanawiać. Pozornie, oczywiście tylko pozornie, bo w dalszej części tekstu autor argumentuje  bardzo rozsądnie, wykazując, jak wiele sfer wymaga rzeczywistych zmian. Mam tylko jedno zastrzeżenie.

Otóż, zgodnie z obrazem zarysowanym w tekście dzisiejsi trzydziestolatkowie (i rocznikowe okolice) zrezygnowali z udziału w życiu publicznym - z wielu skrupulatnie wyliczonych powodów - i poszli w siebie, w swoje życie prywatne, tak zwyczajnie resztę świata mając w głębokim poważaniu. Z takiego opisu sytuacji logicznie wynika, że sfera publiczna dla młodych to prawdziwa terra incognita, rejon (pardon) dziewiczy. Nic tylko brać się za pracę u podstaw, uświadamiać i przekonywać do wzięcia odpowiedzialności za tak zwane dobro wspólne. Mam wrażenie, że sprawy mają się nieco inaczej.

Niezaangażowanie w sferę publiczną nie wynika w wielu przypadkach ze zwykłego marazmu, odporności na ideały mające za przedmiot wspólnotę, cnoty obywatelskie/republikańskie czy co tam jeszcze. Często jest to właśnie wynik określonej ideologii, a nie jej braku. Jeden ze współtwórców popularnego obecnie kulturalnego trendu, Rochard Rorty, dążył otwarcie do przeobrażenia publicznej debaty w niezobowiązujące dzielenie się upodobaniami. Chodziło mu o przyjemność płynącą z zajmującej konwersacji, co z góry wykluczało na przykład radykalizację stanowisk i jasne określanie różnic pomiędzy rozmówcami. Doszliśmy do takiego momentu, w którym za cywilizowaną i kulturalną uznaje się często taką wymianę poglądów, na zakończenie której wszyscy pozostają przy swoich zdaniach. Rezultat jest prosty: "słowa, słowa, słowa". Żeby ożywić społeczną dyskusję, a co za tym idzie przygotować warunki dla powstawania nowatorskich, obywatelskich projektów, trzeba najpierw pokazać, że dyskusja, spieranie się, umiejętność obrony własnego zdania nie jest zbrodnią i że nie wszyscy uczestnicy dyskusji w równym stopniu mają rację, nie wszyscy są równie kompetentni.

To zadanie godne Heraklesa, ale wierzę, że do zrealizowania.

Cały tekst Krzysztofa Mazura tutaj:

http://jagiellonski24.pl/2013/08/20/zmienmy-zasady-gry/

    

Nagłe spostrzeżenie

mam jasne oczy
lekko za mgłą
mam silne ręce
trudno się czegoś trzymać

przyszły listy:
gorące litery
składają się niezgrabnie

jestem strzeżona

mam dobrych przyjaciół
jakby za szkłem
mam dobre pragnienia
jakby nie moje

pada śnieg:
lodowata woda
chłodzi rozpalone czoło

szczęście - jakby nie tu

03.12.2010