żeby dojść gdzie indziej, trzeba iść uparcie w tym samym kierunku?

Półtora tygodnia temu takie doświadczenie: Idziemy sobie, ja i mój siostrzeniec, zdecydowanie i zawzięcie, bo deszcz zacina. Idziemy na poszukiwanie podręczników. Ktokolwiek ich szukał, wie, że sprawa nie jest łatwa. Otóż wchodzimy do księgarni. Trochę ludzi przy kasie. Mam siostrzeńca na oku, żeby chłopięcia nie zgubić. Martwię się, że jak wpadnie między uginające się pod ciężarem gimnazjalnej wiedzy regały, to długo go nie znajdę. Dochodzimy do działu: podręczniki szkolne. Okazuje się, że regały są tylko dwa i zawierają wszystką wiedzę od przedszkola po egzamin maturalny. Dwa regały! Robi mi się słabo. Zabieramy się za szukanie tego, po cośmy przyszli. Młody wyciąga jakąś książczynę. Śliskie to i chude, że nie wiadomo, jak złapać. Odwracam książkę z przekonaniem, że to najpewniej zeszyt ćwiczeń albo inna uzupełnianka. Jednak nie, podręcznik do historii. Wszystkiego razem sto stron, na każdej obowiązkowo obrazeczek. Patrzę w oczy gimnazjalisty - "A co będziecie robić w październiku?" - gimnazjalista wzrusza ramionami i dokłada kilka innych podręczników o zbliżonej objętości.

Braki w wykształceniu poprawiamy uszczuplaniem zakresu przekazywanego materiału; problem z wczesną inicjacją seksualną załatwiamy doprowadzając do obniżenia wieku, w którym serwuje się wychowankom edukację seksualną; kłopoty z demokracja liberalną rozwiązujemy pod sztandarami walki o rozszerzanie się demokracji liberalnej... i dziwimy się że jest coraz gorzej... a  potem znowu intensyfikujemy działania w tym samym kierunku...